Παρασκευή, 23 Μαΐου 2008

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ

Ή κοινώς το σύνδρομο του μεσαίου παιδιού. Όπως θα θυμάστε έχω τρεις γιους. Ο μεσαίος λοιπόν γνωστός και ως παιδί αξεσουάρ, ήταν το όνειρο κάθε μητέρας. Θήλασε σαν να το έκανε μια ζωή, κοιμήθηκε πρώτη φορά νύχτα 40 ημερών, δεν έκλαιγε ΠΟΤΕ παρά μόνο αν πεινούσε, καθόταν στο καρότσι με τις ώρες γελώντας, κάθε αντικείμενο ήταν παιχνίδι, δεν καταλάβαμε ποτέ κολικούς, δόντια ή αρρώστια, δεν έκλαψε όταν έπεσε, δεν γκρίνιαξε, δεν έκανε αταξίες. Ξυπνούσε γελώντας, κοιμόταν γελώντας. Η χαρά της ζωής με λίγα λόγια. Αλλά όπως λέει και το τραγούδι «όλα αυτά μέχρι χθες…».

Όπου χθες η μέρα που γεννήθηκε ο τελευταίος νέος!

Έκτοτε έχουμε ένα άλλο παιδί.

Είχα ένα παιδί που έπρεπε να είναι άρρωστο για να το χαϊδέψω ή να το πάρω αγκαλιά, και ξαφνικά απέκτησα ένα παιδί που ξέχασε να περπατάει και έπρεπε να τον κρατάω όλη μέρα.

Είχα ένα παιδί που ξύπναγε και κοιμόταν τραγουδώντας και ξαφνικά απέκτησα ένα που ξύπναγε και κοιμόταν παραπονούμενος.

Δεν πτοήθηκα όμως με όλα αυτά, γιατί ήταν στα πλαίσια του φυσιολογικού και τα περίμενα.

Μετά όμως αρχίσαν τα περίεργα...

Ερχόταν από το σχολείο και μου διηγόταν τις ιστορίες που διηγόταν ο μεγάλος την προηγούμενη π.χ. «παίξαμε μπάλα με την έκτη και τους κερδίσαμε». Θα μου πεις που είναι το περίεργο?

Απλά να, είναι στον παιδικό σταθμό και η τάξη του νηπιαγωγείου είναι η μεγαλύτερη του σχολείου.

Το πλέον ανεξάρτητο παιδί του κόσμου, ήθελε να κοιμάται πιασμένος χέρι χέρι με τον μεγάλο του αδερφό...!

Αλλά τα καλά δεν είναι αυτά! Τα καλά είναι άλλα!

Βρίσκομαι χαρούμενη με τα καμάρια μου σε παιδικό πάρτι και με ρωτάει μία μαμά. «Βρε Μαρία, που το κουμαντάρετε το πόνυ στην αυλή?» Αφού γλίτωσα από βέβαιο πνιγμό με τυροπιτάκι, ψέλισα: «Ποιο?»

-«Το πόνυ που έχετε στην αυλή», μου απαντάει η άλλη μαμά του πεντάχρονου, «το φέρατε από την φάρμα του παπού στην Χαλκιδική?».

Η γυναίκα πρέπει να αντιλήφθηκε το μέγεθος της αγνοίας μου από τα γουρλωμένα μου με το βλέμα του ροφού μάτια.

-« Τι?» Μου λέει, «δεν έχετε ούτε πόνυ ούτε φάρμα?»

Για να μην πολυλογώ, ο κανακάρης μου είπε στους φίλους του ότι έχει ο παπούς στου στην Χαλκιδική μια φάρμα με 50 άλογα. Όταν τον ρώτησα γιατί το είπε αυτό, μου είπε ότι το μπέρδεψε με τους γάϊδαρους. Στην ερώτησή μου «Μα έχει ο παπούς γάϊδαρους?» μου απάντησε «α! Όχι όχι, εννοούσα τις αγελάδες.».

«Γιατί, έχει αγελάδες ο παπούς?» ρώτησα, για να πάρω την απάντηση ότι μπερδεύτηκε με τις τρεις αγελάδες που έφερνε ένας χωρικός στο απέναντι χωράφι κάθε μέρα.

Από τότε ξεκίνησε η περιήγηση στην χώρα του παραμυθιού. Τι, είπε στην δασκάλα του ότι δεν τον ταίζουμε, τον αφήνουμε νηστικό με λίγο γάλα και μόνο κάθε Κυριακή του δίνουμε ένα κομμάτι κοκκινιστο με λίπος! (σημασία στην λεπτομέρεια!). Τι μου είπε εμένα ότι η σεβάσμια κυρία που έχει τον παιδικό σταθμό η οποία σημειωτέον είναι και θεία τους, τον πέταξε κάτω και του έριχνε κλωτσιές στο κεφάλι...(να μην ξέρεις με τι φιδέμπορα έχεις μπλέξει να κάνεις στην γυναίκα μήνυση για κακοποίηση παιδιού!). Τι ότι ο φίλος του Νίκος Βελής (φανταστικό πρόσωπο) έφυγε να ζήσει στις Μπαχάμες.

Και μετά αρχίσαν τα δύσκολα. Οι πιο απέλπιδες προσπάθειες να τραβήξει την προσοχή μας.

- ‘Αναψε όλα τα μάτια της κουζίνας.

-‘Εβαλε τα χέρια του μεσ’ την λεκάνη με το απορρυπαντικό και μετά κατευθείαν στο στόμα του.

-‘Εριξε στο ποτήρι της δασκάλας των αγγλικών έναν βολβό απο τουλίπα.

-Ψέκασε με το ζελέ των μαλιών μου όλο τον καθρέφτη του μπάνιου.

-Πασάλειψε με το (πανάκριβο, κλαψ) γαλάκτωμα σώματός μου το ντουλάπι του μπάνιου.

-Μου κρατούσε μούτρα ένα απόγευμα επειδή δεν του παρήγγειλα πίτσα με ραπανάκια...

Τι να θυμηθώ και τι να αφήσω!

Και όλα αυτά, μετά από οργανωμένη και συνειδητή δική μου και του άντρα μου προσπάθεια να του αφιερώνουμε τον δικό του χρόνο, να τον αντιμετωπίζουμε όπως τον μεγάλο μιλώντας του και συζητώντας με αυτόν, τιμωρώντας τον για τα πράγματα για τα οποία θα τιμωρούσαμε και τον μεγάλο, ανταμείβοντάς τον αντίστοιχα για τα καλά, να τον χαίδολογάμε και να προσπαθούμε να του ενισχύσουμε την αυτοπεποίθηση.

Και το χειρότερο από όλα είναι ότι τον λυπάμαι τόσο πολύ. Τον βλέπω να υποφέρει και ξέρω πως ότι και να κάνω, δυστυχώς θα πρέπει να το ξεπεράσει μόνος του, σιγά σιγά.


Στο ενδιάμεσο, έχουμε κλειδώσει τα απορρυπαντικά, τα φάρμακα, το μπάνιο και δεν τον αφήνουμε στιγμή μόνο του.

Ευτυχώς δεν ξέρει να διαβάζει αλλιώς θα καταλάβαινε ότι με όλα αυτά τον έχει επιτύχει τον σκοπό του, να ασχολούμαστε δηλαδή μαζί του. Εγραψα ένα ολόκληρο άρθρο για την πάρτη του...


Αφιερωμένο στην δική μου αδελφή, παιδί σάντουιτς, που τα κατάφερε εξαίρετα. Μακάρι να της μοιάσει και ο Γιώργος μου!

4 σχόλια:

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Κουνιαδούλα του pediartre ΜΑΣ, χαίρομαι που...καλώς σε βρίσκω.
:-)
Είμαι κι΄εγώ μια πολύτεκνη μητέρα με τρείςς κανακάρηδες επίσης και δύο ομορφονιές (ενήλικα όλα)και μα την πίστη μου ...τέτοιο χουνέρι δεν έπαθα από κανένα τους.
Ο πιτσιρικάς σου θέλει να μονοπωλεί το ενδιαφέρον σας μετά τον ερχομό του τρίτου.
Δε σου κρύβω πως σαν ανάγνωσμα το διασκέδασα, αλλά ερχομένη στη δική σου θέση με έπιασε πανικός.
Μήπως να του δείχνατε τρόπον τινά εμπιστοσύνη. Και υποθετικά να του αναθεσετε αποστολή να επιβλέπει το μικρό (κάτω από στενή επιτήρηση βεβαίως), μηπως και με τον τρόπο αυτό δείξει μεταστροφή.
Εξάλλου μικρούλης είναι κι΄αυτός..ψυχίτσα μου..
:-)))
Εύχομαι τα καλύτερα και σε λίγα χρόνια, να τα θυμάσαι/στε και να γελάτε ολοι μαζί

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Mama Maria είπε...

Κατ' αρχήν να χαίρεσαι όλα σου τα καμάρια. Σε ζηλεύω απεριόριστα που έχεις πέντε παιδιά!
Κατά δεύτερον έχεις δίκιο φίλη του pediatre μας να σε πιάνει πανικός. Εμένα αν εξαιρέσεις το θέμα της ασφάλειάς του πιο πολύ με στεναχωρεί να τον βλέπω να υποφέρει... Το θέμα "πρόσεχε τον μικρό" δεν δούλεψε... Όχι ότι θα του κάνει κακό, αλλά δεν είναι και πολύ πατρικός τύπος όπως ο μεγάλος..
Προς το παρόν κάνουμε κουράγιο...

ΟΛΑ ΚΑΛΑ είπε...

Χάρηκα πολύ που διάβασα τις ιστορίες σας και μου έφυγε και μένα ένα βάρος. Έχω 3 κόρες και πέρασα κι εγώ αρκετά δύσκολα μετά την γέννηση της τελευταίας. Η μεσαία λοιπόν που ήταν 3 χρονών, άρχισε να κάνει τσία πάνω της (το οποίο το είχε κόψει μόλις έκλεισε τα 2), έψαχνε τρόπο να απομονωθεί για να κάνει του κόσμου τις ζημιές αλλά το πιο παράδοξο που έκανε; Επινόησε ένα φίλο τον Νάσο, ο οποίος πήγαινε κι αυτός στον παιδικό σταθμό, αλλά ήταν και παντρεμένος με 2 παιδιά, ζούσε πότε κάτω από το κρεβάτι του παππού και πότε στην στέγη και φυσικά ήταν υπεύθυνος για όλες τις ζημιές. Η μικρή σταμάτησε να μας μιλάει και μιλούσε μόνο στο Νάσο στο φανταστικό τηλέφωνο (χέρι της). Έπρεπε να του δώσει αναφορά για το κάθε τι "Τώρα είμαι για ψώνια, τώρα έφαγα και θα πάω για ύπνο........" Δυστυχώς μόνο που αυτός ο Νάσος ήταν φανταστικό πρόσωπο γιατί ήταν ειδικός στα πάντα "Χάλασε το κομπιούτερ; θα φωνάξω το Νάσο ξέρει από κομπιούτερ, στάζει η βρύση; ο Νάσος είναι ειδικός, δεν δουλεύει το παιχνίδι; ο Νάσος , το dvd; ο Νάσος".
Ώσπου μια μέρα ο Νάσος έφυγε για την Αλβανία ( μέχρι τότε δεν μας είχε πει ότι ήταν από Αλβανία) και εγώ χάρηκα πολύ που το παιδί άρχισε να μου ξαναμιλάει . Στην αρχή την πείραζα καμιά φορά της έλεγα «ο Νάσος τι κάνει;" και μου έλεγε μόνο είναι στην Αλβανία. Τώρα τον έχει ξεχάσει, έχουμε ακόμα τα μικροπροβλήματα μας αλλά είμαι αισιόδοξη ότι θα βρει το δρόμο της.

hamomilaki ♀ είπε...

Την εξαιρετική ανάρτησή σας την δημοσιεύσαμε εδώ:
http://hamomilaki.blogspot.com/2009/10/sandwich-kid.html
Το δικό μας παιδί σάντουιτς τα κατάφερε μια χαρά!! Μας ταλαιπώρησε και ταλαιπωρήθηκε, μέχρι που ο πρωτότοκος, πέντε χρονών, μας είπε να του αναθέσουμε ευθύνες.
Άλλαξε συμπεριφορά ως δια μαγείας. Είναι ζωηρός ακόμα βέβαια αλλά έγινε ανεξάρτητος και φροντίζει το μικρό μας ακόμα.
Να έχετε μια καλή μέρα :)
με αγάπη
το χαμομηλάκι